'Engelse' wandelstokken met Amerikaans puntje
Globaal zijn ze onder te verdelen in twee hoofdsoorten: de wat langere wandelstok, zoals de thumbstick met zijn v-vormig handvat, en de meer klassieke wandelstok met de greep ter hoogte van het heupgewricht. Een rechte middellange stok in de Franse traditie wordt overwogen. Maar ook die zal weer een eigen draai krijgen.
De stokken worden bijna altijd gemaakt van een daartoe speciaal geselecteerde tak van een hazelaar. Deze takken worden zorgvuldig gedroogd en zonodig nog wat rechter gemaakt. Daar gaat in de regel wel een jaar mee heen. Soms worden ook andere takken gebruikt, zoals die van de sleedoorn. Ook die leveren prachtige en bruikbare wandelstokken op.
Verbindingsringen en uiteinden zijn gemaakt van bijzondere houtsoorten. Palissander en Rozenhout (beide uit het geslacht Dalbergia) zijn hierbij favoriet. Buxus wordt echter ook gebruikt. De grepen zijn vaak gemaakt van het gewei van een hert of van een speciale houtsoort, hoewel hiervoor ook wel been of hoorn worden toegepast.
De slijtpunten zijn doorgaans van het traditionele Engelse 'cup'-model. Toch wordt ook vaak een moderne Amerikaanse wisselpunt toegepast. Hier kan men naar verkiezing of naar de gelegenheid een metalen spike (bergwandelen) of een rubberdop (hertenjacht, parketvloer) indraaien.
Op de pagina Stokmaken komt een raportage over de vervaardiging van een stok van sleedoorn met een handvat van rozenhout. De punt is nog onbeslist.
